woensdag 18 januari 2017

Can’t find my way home


Zolang als ik me kan herinneren heb ik ieder jaar in de herfst/winter last van depressies.
Vaak zijn dat hele diepe depressies maar soms ook lichte.
Feit is en blijft dat het geen fijne tijden zijn voor mezelf en de mensen om me heen.

Vroeger kwamen ze vooral voort uit de ellendige situatie waarin ik zat.
Moeder overleden, vader die me in de steek had gelaten en de oorlog die zich boven mijn hoofd afspeelde tussen de familie van mijn moeder en mijn vader.
Ik heb mijn jeugd doorgebracht in tehuizen, bij pleeggezinnen en bij mijn oma.
Dat was verre van een ideale/fijne situatie al was het bij oma wel fijn totdat zij in mijn armen overleed.

Ik ben altijd extreem bewust geweest van wat er was en om me heen gebeurde.
Als vier jarig kind had ik al hele diepgaande discussies met meneer pastoor, ik dreef hem soms tot complete waanzin omdat ik hetgeen hij mij wilde leren “de katholieke leer” in twijfel trok.

Sinds het onfortuinlijke overlijden van mijn dierbare moeder heb ik enorm veel moeite met het leven. Mijn moeder was mijn zon en na haar heengaan ben ik niet meer dan een stakker die in het duister tast, immers alleen bij sterrenlicht kun je niet veel zien.
Can’t find my way home.
En ja, er zijn veel sterren om me heen waarvan de een feller brand dan de andere.
Mijn dierbare zielenzusters, zielsverwanten en goede vriendinnen/vrienden.

En soms schiet ik als een komeet vooruit verlicht door enkele “vooral in de lente en zomer” maar als de herfst en winter zich dan aandienen en vader zon aan krachten moet inboeten op het noordelijke halfrond, dan wordt het vaak duister om me heen.
Can’t find my way home.
Ik ben op weg naar huis, een plek waar ik heel graag terug naar toe wil.

Er is mij vaak gezegd, thuis is in of bij jezelf maar dat is slechts gedeeltelijk waar.
In het menselijke lichaam zit slecht een gedeelte van de ziel, de rest is daarbuiten en zolang mijn ziel niet een kan zijn kan die dus ook geen rust vinden en EEN zijn.
En dat is dan misschien ook wel mijn grootste wens, weer EEN zijn.

Mijn boodschap is liefde en harmonie maar soms heb ik grote moeite “vooral in de herfst en winter” die boodschap uit te dragen.
Zeker als we naar de huidige wereld om ons heen kijken waar leugen, bedrog, geld en macht de dienst lijken uit te maken.

Ik kan heel slecht tegen onrecht, ik word daar enorm opstandig van zoals ook in mijn boek “Wakker in een vreemde wereld” beschreven staat.
En er zullen nu mensen zijn die zullen zeggen, je bent een raar mens en niet goed bij je hoofd en je geloofd in sprookjes en nog meer van die bla bla bla.
Ik heb me nog nooit iets aangetrokken van wat mensen van mij vinden, over mij zeiden of dachten, dat is hun probleem.
Ik ben wie ik ben, puur en eerlijk zonder maskers, toeters of bellen.
Ik ben op weg naar huis en ooit zal ik mijn weg naar huis vinden.

Peter Barkum © ® 18-01-2017