zaterdag 11 februari 2017

De dag erna


De volle maan bescheen mijn ziel
Het was alsof ik bijna viel
Vanbinnen werd ik diep geraakt
Ja er werden wat harde noten gekraakt

Nu voel ik me leeg en verward
Kan moeilijk bij het gevoel van mijn hart
De tranen willen niet komen
Niets wil bij mij stromen

Verward kijk ik de wereld in
Opzoek naar een nieuw begin
Ik kan het niet vinden
Weet me met niets te verbinden

Een gevoel van laat me alleen zijn
Niets meer voelen, geen verdriet en pijn
In welke dimensie ben ik terechtgekomen?
Gaat het nog goed met me komen?

Nee ik ben zeker niet bang
Maar het gevoel van nu is een beetje wrang
Ik zal het allemaal maar laten gaan
Het universum zorgt voor mij in dit bestaan.

Peter Barkum © ® 11-02-2017
Deze krabbel mag NIET worden gedeeld.

5 opmerkingen:

  1. "Niets meer voelen, geen verdriet en pijn"
    Maar ook geen vreugde en plezier meer,
    Alsof alles is een grote smeltpot terecht is gekomen
    En ik van emoties en gevoelens nog slechts kan dromen.
    Het raakt me niet meer.
    Ik voel me verdoofd.
    Alsof mijn 'licht' is uitgedoofd.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Same here.
    Ik kan niet meer bij mijn gevoelens.
    Alles is verdwenen in een grote mist net als dat de aarde hier nu even verdwenen is onder een dik sneeuwdek.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik laat het gaan, zoals het komt.
    Geluid en gevoelens wat verstomt.
    Ik reageer zoals het me belieft.
    Er is niets meer wat me grieft.
    Ik kan niet huilen en voel me leeg.
    Het vacuum wat ik nu beleef.
    Ik zie wel wat het brengt.
    Zoals het leven steeds verlengt...
    Wat nu nog komt, het laat me koud.
    Ik voel me moe en leeg en oud.

    Liefs ♥

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik kan er ook niet even bij, maar dat heeft andere oorzaken.

    BeantwoordenVerwijderen