zaterdag 11 februari 2017

De dag erna


De volle maan bescheen mijn ziel
Het was alsof ik bijna viel
Vanbinnen werd ik diep geraakt
Ja er werden wat harde noten gekraakt

Nu voel ik me leeg en verward
Kan moeilijk bij het gevoel van mijn hart
De tranen willen niet komen
Niets wil bij mij stromen

Verward kijk ik de wereld in
Opzoek naar een nieuw begin
Ik kan het niet vinden
Weet me met niets te verbinden

Een gevoel van laat me alleen zijn
Niets meer voelen, geen verdriet en pijn
In welke dimensie ben ik terechtgekomen?
Gaat het nog goed met me komen?

Nee ik ben zeker niet bang
Maar het gevoel van nu is een beetje wrang
Ik zal het allemaal maar laten gaan
Het universum zorgt voor mij in dit bestaan.

Peter Barkum © ® 11-02-2017
Deze krabbel mag NIET worden gedeeld.