maandag 12 juni 2017

Aantal dakloze rijst de pan uit


In 2011 werd ik mede door mijn scheiding dakloos. Het was niet de eerste keer dat ik dakloos was in mijn leven. In de jaren 80 was ik dat ook al eens geworden toen door drugs en een heleboel innerlijke problemen. Toen ik in oktober 2011 dakloos raakte kwam ik in mijn gemeente in contact met drie andere daklozen. Twee hadden ervoor gekozen om dakloos te zijn en de derde zat ook net als ik midden in een scheiding. Gaandeweg zag ik meer daklozen verschijnen en ik heb toen ook de burgemeester gewaarschuwd dat het aantal daklozen aan het oplopen was. Hij heeft toen de nodige maatregelen genomen zodat men die mensen eerder kon helpen.

Ik schrijf dit stuk naar aanleiding van een bericht dat ik las op NOS teletekst en dat raakte me best diep zeker omdat ik uit ervaring weet wat het is om dakloos te zijn. Sommige mensen romantiseren het maar dat kun je echt vergeten. Dakloos zijn is echt een hel. Je wordt door iedereen met de nek aangekeken, je bent bij winkels en de politie altijd verdacht en je hebt te maken met een heleboel ongemakken zoals geen dak boven je hoofd, niet kunnen douche, niet de was kunnen doen en niet kunnen koken om er maar een paar te noemen.

In het NOS teletekst bericht staat te lezen dat de huidige problemen vooral zijn veroorzaakt door de bezuinigingen die het laatste kabinet heeft doorgevoerd op de psychiatrie, het gevangeniswezen en de jeugdzorg. Wat mij vooral raakte is dat vooral het aandeel van de dakloze jongeren hard stijgt. 25% afgelopen jaar onder jongeren onder de 23 jaar om precies te zijn. Dat is precies de groep die extra kwetsbaar is en door hun dakloos zijn makkelijk in de criminaliteit kan verdwijnen. Ik ken ze maar al te goed die mannetjes tussen de 30 en 45 jaar die opzoek zijn naar jongeren voor een klein klusje waar dan snel geld tegenover staat. En omdat die jongeren kwetsbaar zijn en geen kant uit kunnen “ze zijn immers dakloos” raken ze van de regen in de drup. Inbraken, drugsvervoer en prostitutie zijn dan helaas vaak het gevolg.

De overheid heeft een probleem gecreëerd door keihard te bezuinigen en schuift dit probleem door naar het Leger des Heils. Het Leger des Heils wordt grotendeels gefinancierd door particuliere donateurs. We kennen waarschijnlijk allemaal wel die heilsoldaten die rond de kerst vaak in de stad zijn te vinden met hun pot aan een driepoot. Maar met donaties alleen gaan ook zij het niet redden, de overheid zal bezuinigingen ongedaan moeten gaan maken zodat mensen weer de juiste zorg krijgen die ze nodig hebben. Het stuit me ook enorm tegen de borst dat Nederland “het tweede of derde rijkste land van de EU” niet voor haar burgers kan en wil zorgen. En ja nu hoor ik allemaal mensen roepen over marktwerking maar mensen  en zorg zijn geen markt. Je kunt mensen niet behandelen als vee “vee kun en mag je trouwens ook niet zo behandelen zoals wij nu doen”. Steeds meer mensen kunnen niet meekomen in de deze maatschappij. Steeds meer mensen willen niet werken en leven in een competitieve samenleving. Ook zijn ze alles leugens en manipulaties die dagelijks over ons worden uitgestrooid door bedrijven en overheid meer dan zat.

Er zal dus iets moeten gebeuren wil dit niet tot een epidemie gaan uitgroeien. De overheid is mijn inziens aan zet, immers zij zijn een van de aanstichters van dit probleem. Er zal dus o.s. geïnvesteerd moeten worden in de psychiatrische hulp zodat problemen adequaat kunnen worden aangepakt en opgelost. Ook dient er iets gedaan te worden aan het opvoedingsniveau in het algemeen. Mijn ervaring is dat veel jongeren totaal geen opvoeding hebben genoten omdat hun ouders vaak ook al vol zitten met psychische problemen. Er dient dus te worden geïnvesteerd in mensen zodat mensen maar ook Nederland zelf weer een toekomst heeft. Doet men dat niet dan zie ik het somber in voor dit land.

Peter Barkum © ® 12-06-2017