vrijdag 29 september 2017

Weekly Pele Report - Astrology for the Soul 27-09-2017


End of illusion and profound revelation is what we're talkin' about these days. And that can be pretty disruptive and unsettling (even turn your world upside down), and/or massively liberating! This depends on how much in alignment with your personal truth you are. If you are off base and have been hiding or denying then things may blow up in your face. If you have been awakening and doing "the work," your rocket may just take off! And for most people it will be a mixture of both.... some aspects of your life will blow up and other aspects will be surprisingly great!

In the report I did go into the house position of the Uranus/Jupiter opposition, and for those who are interested (and haven't done so already!) you can calculate your chart at www.astro.com for free. All you need it your time, date and place of birth. When you do so you will see which houses the opposition falls in. I don't know if you knew or not but I do these Pele reports just to lure everybody into doing their charts and becoming their own astrologers. There is so much more to this it will blow your mind.... check it out!

Hogere frequentie


Sinds de maan en zonsverduistering die plaats vonden in augustus van dit jaar en de 8-8 leeuwenpoort is er energetisch veel met ons gebeurd. Maar ook op fysiek gebied hebben we niet stil gestaan. Voor sommige kan het lijken dat ze in een emotionele rollercoaster terecht zijn gekomen. Andere kunnen misschien het gevoel hebben dat alles nu eindelijk een beetje of helemaal gaat lopen zoals ze hadden gewenst. Mensen die hoog gevoelig zijn “zoals ikzelf” hadden het misschien al opgemerkt, we zijn als mensheid opgeschaald naar een hogere frequentie. Deze frequentie verhoging heeft niet alleen bij ons mensen plaatsgevonden maar ook bij dieren en in de rest van het universum. Astronomen hebben dingen waargenomen in het universum die ze niet kunnen verklaren zoals een duistere planeet die licht eet. Deze planeet draait op vele lichtjaren van ons vandaan dus we hoeven ons geen zorgen te maken. Ook waren er begin september vele zonnevlammen van de X-klasse die hun uitwerking op ons en de aarde hebben gehad. Denk maar even aan de vele orkanen en aardbevingen en het leed dat ze hebben veroorzaakt op de Antillen en in Mexico.

Op 28 september is Pluto weer direct gaan lopen na 5 maanden retrograde te hebben gestaan in het teken Steenbok. Ik moet er overigens bij opmerken dat Pluto pas in januari 2018 weer volledig meespeelt. Pluto blijft nog tot april 2024 in Steenbok staan dus we hebben nog het een en ander uit te werken. De steeds hogere frequentie zal ons daarbij helpen. Op 22 november zal Neptunus ook weer uit zijn slaap ontwaken en in december krijgen we nog een keer Mercurius retrograde. Ik vind het allemaal heel bijzonder wat er nu allemaal gebeurd zeker ook omdat ik me er zo ongelofelijk bewust van bij. Het klinkt misschien een beetje raar of zweverig “zo is het niet bedoeld” maar ik heb soms het gevoel dat het universum tot mij spreekt en me verteld wat er allemaal gebeurd en nog gaat gebeuren. En dan niet via een stem of zo maar via gevoelens. Ik kan het moeilijk uitleggen en ik weet ook niet of er iemand is die het begrijpt. Ik geniet er in ieder geval van en dat is genoeg voor mij. We zijn inmiddels in de herfst beland, de blaadjes zijn aan het verkleuren en we kunnen weer genieten van heerlijke herfstgeuren. Bijna het einde van mijn jaar wat op 31 oktober is met het Keltische Samhain. Ik heb er dit jaar extra veel zin in. Vraag me niet waarom, just a feeling.

Peter Barkum © ® 29-09-2017

zondag 24 september 2017

Oppervlakkig en leeg


Ik wil niet oordelen en toch moet ik dit uitspreken/opschrijven. Als ik de wereld in kijk en zie waar mensen zich mee bezig houden “inclusief mezelf” dan zijn we alleen maar bezig met oppervlakkige en lege zaken. Dingen die er helemaal niet toe doen maar waar we wel een grote zaak van maken omdat ons ego dat van ons verlangt. Als ik kijk op social media, luister wat in mijn eigen woonomgeving wordt gezegd dan vraag ik mij regelmatig af, waar zijn wij mee bezig? Zien we nu echt niet het grotere verhaal? Zijn we werkelijk zo dom en oppervlakkig?

Volgend de wetenschap zijn wij mensen beschaaft maar daar durf ik nog wel de nodige vraagtekens bij te zetten ook wat betreft mezelf. Als we werkelijk zo beschaaft zijn dan zouden we ons niet bezighouden met hoe iemand eruit ziet, we zouden ons niet bezig houden met zielige pesterijtjes op social media en we zouden geen oorlog meer voeren om maar even drie zaken te benoemen. We kunnen er nog genoeg opsommen maar dat zou te lang worden. Een journalist vroeg eens aan Albert Einstein wat het vond van de beschaafde mens? Einstein antwoorden; we zijn niets meer dan moderne holbewoners die nog steeds zijn ego achterna rent.

En ik ben het met Einstein eens, de mens wil maar niet leren van alle misstappen die die heeft gemaakt in het verleden. Kijk naar de wereld van vandaag, alles wordt gecontroleerd net als dat vroeger in de DDR en de rest van het Oostblok werd gedaan. We zijn nog steeds opzoek naar de supermens iets wat de nazi’s ook waren. Toen was het verwerpelijk nu is het normaal om dat het zogenaamde vrije westen het doet. Hoeveel olietankers zijn er in de laatste 60 jaar gezonken waardoor kusten werden besmeurd met die vieze rommel? Waarom gebruiken we niet iets anders dan olie? Er is tegenwoordig keuze genoeg. Maar nee, we willen voor een dubbeltje op de eerste rang zitten en natuurlijk de olie dollar beschermen.

Excuses als ik wat geïrriteerd overkom maar ik heb het helemaal gehad met deze wereld en zijn suffe systemen, landen, vlaggen en unies. Ik zou ze het liefst allemaal omver willen trappen maar dat kan komen omdat ik een Indigo kind ben en een Ram. Wanneer gaan wij ons nu eens losmaken van al die oppervlakkigheid? Een mens kan zoveel meer dan ze nu doet. We gebruiken slecht een kwart van ons brein en verdoen onze tijd met oppervlakkige zaken zoals tv kijken, computerspelletjes, egocentrische ruzies, familie vetes, smerige “politieke” spelletjes waar we andere pijn mee doen en vernederen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Als we werkelijk beschaaft zouden zijn zou er geen honger meer in de wereld zijn, zou iedereen een goed dak boven zijn/haar hoofd hebben, zouden we elkaar respecteren in onze keuzes, zou iedereen goede medische zorg krijgen, zouden onze oudere van een menswaardige oude dag kunnen genieten, zouden we ons niet meer bezig houden met elkaar af te breken omdat we niet knap zijn, niet volgens de laatste mode kleden of omdat we een hype niet volgen om maar wat zaken te benoemen.

Er is vaak tegen mij gezegd dat ik een idealist ben en leef in een droomwereld maar ik leef liever in die droomwereld waarin ik me kan vasthouden aan mijn idealen dan in die horrorwereld die ik af en toe voorbij zie trekken. Ik ben liever mezelf dan iemand die de hele dag maskers draagt en andere probeert te pleasen. En ik denk liever zelf na dan dat ik de hele dag andere loop na te papegaaien. Waarom kunnen wij ons niet verheffen naar onze hogere zelf? Waarom blijven we hangen in die lege oppervlakkige 3D wereld en houden we ons bezig met dingen die er helemaal niet toe doen? Ik wil niet zeggen dat ik alle antwoorden heb en dat ik zo perfect ben maar het leven draait ook niet om perfectie maar om evolutie en als er iets is wat ik heel graag wil dan is het evolueren. Evolueren naar een hoger bewustzijn waar oppervlakkige en lege onderwerpen zoals ik die nu vaak de revue zie passen er helemaal niet meer toe doen. Ze beroven mij van mijn energie, ziel en wil om te leven.

Peter Barkum © ® 24-09-2017

Levenswegen


Zovele wegen
Soms een les maar soms ook een zegen
Zovele mensen
Soms een confronterende spiegel en soms wat we wensen

Het leven bied ons zoveel
Van ingewikkelde lessen tot ons eigen aandeel
Soms moeten we vechten voor ons bestaan
Moeten we bereid zijn de strijd aan te gaan

Maar kunnen we vertrouwen op de goddelijke leiding
Komt er na een duistere periode weer een goede tijding
Het draait allemaal om vertrouwen
En om met hart en ziel van onszelf houden

Als we van onszelf kunnen houden en op het universum kunnen vertrouwen
Dan kunnen we een mooi en goed leven opbouwen
Dan zal ons niets in de weg staan
Weten we dat we de goede weg opgaan

Heb dus vertrouwen en heb je zelf innig lief
Dan zal de weg die je bewandelt ook worden massief
Hoef je niet te ploegen door drijfzand
En houdt je alle ellende op gepaste afstand.

Peter Barkum © ® 24-09-2017
Deze krabbel mag NIET worden gedeeld.

vrijdag 22 september 2017

Weekly Pele Report - Astrology for the Soul 21-09-2017


Let's recall that the Virgo/Pisces axis is the axis of initiation and view this time period as just that. Thought the Sun will shortly move into Libra, the tone for this coming month has in some ways already been set by the new Moon at 27 Virgo 27 and the Eclipse last month in Leo setting a 6 month vibration forward.

Initiation has always been a right of passage, testing the initiate as to his/her purpose, strength, determination and understanding. They involve the creation of intense experiences designed to bring up core issues that require new and deeper sources of power and love to surmount. These are time of initiation.

As I mention in the video, this time period is also a bit of a foreshadowing of 2018 and beyond. The upside to these initiations is that they are just that! It is also a time where Spirit is close, potent, and visible in It's effects. The footprint is testimony to existence that the creature is real, was present, and is moving. May you use these current life experiences to understand the workings of Great Mystery in a personal and real sense.. Injoy!

dinsdag 19 september 2017

Jeugdherinnering

 

In mijn jeugd klom ik graag in bomen. Bomen en ik hebben een speciale band met elkaar.
Vraag me niet waarom, het is gewoon zo. Niets zo heerlijk als een boom om in te klimmen of om mee te knuffelen. In het laatste geval is een beukenboom ideaal omdat dit hele open bomen zijn.
Van zo vroeg als ik me kan herinneren ben ik een hoog gevoelig persoon geweest en in de loop der jaren is dit alleen maar erger geworden. Vroeger kon ik nog naar een concert, uitgaan of naar de bioscoop. Tegenwoordig is me dit allemaal teveel, ik krijg dan veel teveel prikkels binnen die me overbelasten.

Vroeger als ik voelde dat ik overbelast raakte van de vele prikkels dan klom ik in een boom. In de tuin van mijn eerste tehuis in Zeist stonden er een aantal prachtige dennenbomen waar ik graag inklom. Niemand kon me dan vinden en als ik hoorde dat ze me zochten hielt ik mijn mond, ik wilde niet gevonden worden. Al ik wilde was in het topje van de dennenboom zitten, mee wiegen in de wind en spreken met de luchtgeesten. Wat een heerlijk gevoel was dat altijd om zo hoog in die dennenboom te kunnen zitten. Even heerlijk weg van alles en iedereen en ik kon het daar heel lang volhouden. Eens dacht men dat ik was weggelopen “iets wat ik ook wel eens deed” maar in dit geval zat ik gewoon hoog in de dennenboom.

Toen ik weer tevoorschijn kwam wilde men dat ik vertelde waar ik was geweest maar ik weigerde. Men haalde er zelfs de politie bij maar ik bleef weigeren en dus bleef mijn geheim nog even mijn geheim. Een aantal maanden later kwam men er helaas toch achter, men hielt mij namelijk extra in de gaten bang dat ik zou weglopen, iets wat ik een paar dagen later ook deed. Op naar Amsterdam waar ik samen met de krakers op 30 april 1980 op de barricades stond. Mijn jeugd is niet bepaald over rozen gegaan maar er zijn momenten die ik in mijn hart heb gesloten, zoals het boom klimmen en knuffelen. Dat zijn magische momenten voor mij. En ja ik werd vaak geplaagd dat ik met bomen knuffelde en erin klom om me te verbergen maar daar trok ik me weinig van aan. Zinnen als, hè Peter je kunt de boom in of ga een boom knuffelen sukkel hoorde ik vaak maar dat deed me weinig. Het kwam van mensen die weinig tot geen binding met de natuur hadden en dus ook nooit konden begrijpen wat de band was tussen mij en de bomen.

Mijn eerste demonstratie die ik ooit mee maakte was die in Amelisweerd het natuurgebied bij Utrecht. Voor de aanleg van de A27 moesten er bomen worden gekapt en daar was ik natuurlijk tegen, dus samen met een heleboel andere mensen waren we in de bomen geklommen. De ME kwam ons uit de bomen halen al hadden we natuurlijk wel geprobeerd dit te voorkomen. De A27 is er gekomen en pas zelfs nog verbreed waardoor er weer bomen het veld moesten ruimen. De mensheid weet werkelijk niet waar het mee bezig is. Al die bomen die het veld moeten ruimen over de gehele wereld voor onze zogenaamde welvaart. De natte neoliberale droom van altijd maar groei ten kosten van de natuur. Waarom eens niet genoegen nemen met wat we hebben? Als we doorgaan zoals nu dan is er binnenkort geen aarde meer omdat we alles kapot hebben gemaakt wat de aarde in vele miljoenen jaren heeft opgebouwd.

Peter Barkum © ® 19-09-2017

maandag 18 september 2017

A day in the life


 Zondag twee klussen aangepakt die er al heel lang lagen. Ik heb de keukenmuren ontvet en wit geschilderd en de schimmel van het badkamer plafond verwijderd en daarna ook weer fris wit geschilderd. Ik heb vandaag dus een knallende koppijn omdat ik me gisteren teveel heb ingespannen. De volgende klussen zijn de woon en de slaapkamer schilderen. Nu 6 jaar iedere avond kaarsjes en wierook stoken is dat wel eens nodig.

Verder voer ik op het moment “op wat filosoferen en lezen na” bar weinig uit gewoon omdat het me op het moment allemaal aan mijn reet zal roesten. En dan heb ik het niet zo zeer over mijn eigen leven maar over het leven in het algemeen. Ik begin geloof ik weer een beetje in mijn jaarlijkse herfst en winterdip te geraken. Leven van dag tot dag, geen wensen of dromen, we zien wel waar we uitkomen. (dat rijmt)

Maar ik ben daar geloof ik niet de enigste in. Ik lees steeds vaker van mensen “ook vrienden/vriendinnen” dat ze het niet meer weten, dat ze het tempo niet meer aankunnen waarin we leven en dat ze teveel prikkels de hele dag binnen krijgen. Mij verbaasd dit natuurlijk niet, ik heb al vaker aangegeven dat het tempo waarin we leven veel te hoog ligt. Maar goed, ik heb het “soms  helaas” niet voor het zeggen op deze wereld. Daarvoor moeten we bij de beleidsmakers zijn en die willen alleen maar zoveel mogelijk geld verdienen over de ruggen van andere.


Beleidsmakers denken altijd aan de korte termijn en nooit aan de lange termijn effecten en aan hun burgers. Wij zijn niet meer dan pionnen voor ze die ze kunnen verzetten als op een levend schaakbord. Maar goed “en ik heb dit al eens vaker gezegd, zolang wij het toelaten zal er never nooit iets veranderen. Als wij echt veranderingen willen zullen we dat zelf moeten doen, van bovenaf hoef je echt niets te verwachten, ook niet via verkiezingen of zo, die zogenaamde democratie is een grote farce en bestaat al lang niet meer. Bedrijven en een clubje omhoog gevallen graaiers bepalen wat er met ons en met land gebeurd, daar hebben we geen zeggenschap over en dat is eigenlijk al heel lang zo.

Peter Barkum © ® 18-09-2017

zondag 17 september 2017

Bijzondere gebeurtenissen, Sofie


Ik ben die ochtend even in Wageningen geweest en ben net in de bus naar huis gaan zitten op station Wageningen als het volgende gebeurd.

Zit ik in de bus, het is vrij druk en komt er een moeder met een klein meisje van een jaar of 4 bij me zitten. Het meisje “Sofie” zegt heel lief gedag tegen me (smelt) en ik zeg dag terug. Het meisje zit de hele tijd te praten en ik hoor de moeder af en toe zuchten. Dan kijkt het meisje naar me en vraagt wat ik aan het doen ben? “Als ik in de bus of trein zit en ik heb niets te doen dan ga ik altijd met mijn handen tegen elkaar aan zitten en mediteer een beetje”.

Ik zeg ik zit te mediteren. Wat is dat vraagt ze nieuwsgierig? Ik zeg dan ben ik helemaal stil, ik en trek me even terug naar mijn binnenste. Ze vraagt, is dat leuk? Ik zeg ja, je kunt helemaal zelf bepalen hoe, wat en waar. Dus als jij vindt dat er een klein feestje binnen in jou plaatsvindt dan is dat ook zo. Het meisje kijkt me even ongelovig aan en drukt dan haar handjes tegen elkaar aan en sluit haar oogjes. Haar moeder geeft me een duim en slaakt een zucht van verlichting. Vanaf station Wageningen tot aan waar ik eruit moest hebben we het kind niet meer horen kletsen, af en toe nog wat een gegiechel.

Zo zie je maar hoe simpel het soms kan zijn. Bovendien is mediteren een hele gezonde bezigheid, wat mij betreft wordt het op alle scholen ingevoerd omdat dagelijks te gaan doen in combinatie misschien met yoga of euritmie. 
Namasté.

Peter Barkum © ® 2015/2017

zaterdag 16 september 2017

Bijzondere gebeurtenissen, Anneke


Ik was in Wageningen bij een aantal winkels geweest toen het volgende gebeurde.

Ik was even in het zonnetje op een muurtje zitten na het boodschappen doen. Saffie erbij en genieten maar. Komt er een vrouw aangelopen en zegt ineens tegen me, Peter? Ik kijk haar aan en zeg ja. Ze komt naar me toe en zegt, ken je me nog? Ik kijk haar aan maar er gaat geen lichtje branden. Ze zegt, ik ben het Anneke, wij zaten vroeger samen op school. Ik zeg welke school? Die hier in de Heerenstraat. Ik denk even na en dan valt het kwartje en komt er een stroom aan herinneringen in me naar boven. Ik zeg o wacht eens even ja, jij zat een klas hoger dan ik. Ja klopt en we stonden altijd samen de roken in het fietsenhok. Idd ja.

Anneke het meisje waar ik vroeger verliefd op was maar waarvan ik zeker wist dat het nooit iets zou worden omdat onze prioriteiten en principes anders waren. Toen al had ik verhitte discussie met o.a. haar over de politiek. Alleen op muzikaal vlak waren er raakvlakken. Ik hielt haar in mijn armen terwijl op de radio Do you wanne hold me van Bow wow wow speelde. Nou en of ik haar wilde vasthouden en dat wist zij ook. Ze was een jaar ouder dan ik en wist toen ook al zoveel meer van de wereld dan ik en ze was een stuk in mijn ogen.

Hoe is het met je vroeg ze, ik zeg zijn gangetje en met jou? Ja wel aardig. Heb je kinderen vroeg ze en ben je getrouwd? Ja ik heb kinderen en ben gescheiden en jij? Geen kinderen en ook gescheiden. We zaten zo even te kletsen en een paar herinneringen op te halen toen ze aan me vroeg, hoe zie ik eruit? Wil je een eerlijk antwoord of een lul verhaal? O dat is nieuw bij jou een keuze, vroeger was je altijd recht voor zijn raap. Ben ik nog steeds zei ik maar ik heb geleerd dat het soms goed is een diplomatiek antwoord te geven. Goed zo maar wees eerlijk zoals je altijd al was.

Je ziet eruit als een verlept bloempje. Je was vroeger een stralende bloem en nu, je ogen zijn dof, je haren zijn al grijs, je loopt krommer dan ik, je huid is al rimpelig en ziet er slecht uit. Wat is er in hemelsnaam met je gebeurd? Er kwam een verhaal van drugs, geestelijk, lichamelijk en seksueel geweld dat me zo diep raakte dat ik het niet kon laten om een traantje te laten. Ze had op school al veel psychische problemen door gedoe in haar familie maar dat was blijkbaar nog niet genoeg, ze kreeg voor en in haar huwelijk ook nog de nodige klappen van het leven. Op school kwam ze al vaak naar me toe als ze het niet meer aan kon. Ik sloeg mijn arm om haar heen en ze zei, jij had me vroeger al gewaarschuwd, had ik maar naar je geluisterd. Ik zei, ja maar gedane zaken nemen geen keer helaas. Ik heb ook zo mijn misstappen gemaakt in het leven.

Ze stond op en zei, het was leuk je weer eens gezien te hebben Peter. Dank voor je eerlijkheid, je luisterende oor en je adviezen vroeger, ik ga naar huis, ik ben moe. Ja Anneke, ik vond het ook leuk jou weer een keer gezien te hebben, ik wens je alle goeds in je verder leven. Dank je zei ze en schuifelde weg later nog een keer zwaaiend alvorens uit mijn zicht te verdwijnen. Opeens herinnerde ik me weer hoe ik haar vroeger noemde, fresia mijn lievelingsbloem.

Dit was mijn eerste ontmoeting met Anneke die ik in geen dertig haar meer had gezien. Twee maanden later kom ik haar weer tegen en het was weer een heel bijzondere ontmoeting.

 
Al lopend door Wageningen hoorde ik ineens achter me, hallo Peter! Ik kijk om en zien een vrouw van rond mijn leeftijd en moest even nadenken. Herken je me nog wordt er gevraagd? Uh ja, laat me even denken. Anneke! Ja ik ben het idd. Ik zeg huh? Wat is er met jou gebeurd? Twee maanden geleden zag je er nog uit als een oud besje en nou ben je weer een hele andere vrouw. Ze zeg ik weet het niet wat er is gebeurd maar ik ben jou heel erg dankbaar.

Waarom ben je mij heel dankbaar? Ze zegt, herinner je nog ons gesprek van twee maanden geleden? Ja natuurlijk weet ik dat nog, we hebben samen zitten janken om wat we beiden afzonderlijk hadden meegemaakt. Precies ja zegt ze. Jij bent toch paranormaal begaafd? Uh ja dat ben ik. Weet je ook nog dat je je arm om mij heen sloeg om me te troosten? Ja dat weet ik ook nog. Maar ik begrijp het niet? Ze zegt luister, ik denk dat jij mij zonder dat je het zelf in de gaten hebt gehad hebt geholpen paranormaal gezien. En daar ben ik je heel dankbaar voor. Tja, ik weet van niets maar graag gedaan en ze sloeg even haar arm om me heen.

Ik kijk haar aan en zeg, wonderbaarlijk gewoon. Je ogen zijn niet meer dof zoals de vorige keer, je loopt rechter en je straalt gewoon weer. Ja zegt ze en mijn organen beginnen ook weer normaal te werken. Ik heb het gevoel alsof ik opnieuw ben geboren, iedere dag gaat het gewoon beter met me. Zelfs mijn huisarts weet niet wat er met me aan de hand is al heb ik hem wel over jou verteld maar dat vind die te moeilijk. Nou zeg ik, ik ben heel blij voor je en als je echt iemand wilt danken dank dan het universum maar.

Gekkie zegt ze, vroeger op school kroop ik ook altijd graag tegen je aan als ik het moeilijk had, dat gaf mij kracht en troost. Ja dat weet ik nog zeg ik maar je was toen niet de enigste. Nee dat klopt zei ze, er waren meerdere meiden die graag tegen jou aan stonden. Ja klopt zei ik. Waarom heb ik eigenlijk nooit begrepen. Omdat je anders was en nog steeds bent Peter dan de andere jongens, jij bent altijd trouw aan jezelf gebleven. In vergelijking met jou waren alle andere jongens platte boeren die alleen maar aan neuken dachten. Met jou kon je ook kletsen over persoonlijke/vrouwen dingen, kunst, geschiedenis, poëzie, politiek en muziek, jij wist overal wel wat van en als je het niets wist ging je het opzoeken.

Ik sprak pas José, ken je die nog? Ja die ken ik nog zei ik. We hadden het over jou en zij zei precies hetzelfde als ik net zei. Ik kreeg een beetje een kleurtje van al die lieve complimenten en zij nou dank jullie wel. Het klopt wel, ik ben altijd trouw aan mezelf gebleven. Ik had toen naast mijn oma verder niemand dan mezelf. Klopt ja en dat maakte jou zoveel sterker dan al die andere patsers. Heeft er niet ooit een jou in het fietsenhok in elkaar geslagen? Nee dat wilde die wel een maar ik was slimmer, ik heb hem uitgedaagd wetende dat er vlakbij een leraar was. Het enigste wat die toen heeft geraakt was de muur. Ze lacht en zegt, slimmerik. Daarna groeten we elkaar en lopen ieder weer een andere kant uit. Ik loop even een parkje in en laat mijn tranen de vrije loop. Wat kan het leven toch soms magisch mooi zijn.

Dit was de tweede en tot nu toe de laatste ontmoeting die ik had met Anneke. Nu terug lezend vind ik het allemaal nog heel bijzonder. Dat door een enkele aanraking iemand zo kan veranderen en weer helemaal tot leven komt. Ik moet ook wel vermelden dat er toen heel veel liefde stroomde van mij naar haar. Al het leed dat zij heeft meegemaakt raakte me bijzonder diep.

Peter Barkum © ® 16-09-2017

vrijdag 15 september 2017

Bijzondere gebeurtenissen, Raymon.


In deze serie wil ik enkele bijzondere gebeurtenissen met u delen te beginnen met mijn drie ontmoetingen met Raymon. Raymon was een lieve jonge van rond de dertig maar geestelijk gehandicapt zoals ze dat noemen. Maar in mijn beleving had hij ze beter op een rijtje dan veel andere mensen in de politiek om maar een dwarsstraat te noemen. Terwijl ik in 2014 op een zaterdagmiddag door het centrum van Arnhem loop “ik ben op de markt en bij V&D geweest” en me de hele week miserabel heb gevoeld gebeurd er iets moois die middag.

Plots komt er een jongen man naar mij toe lopen. Deze jongen (geestelijk gehandicapt) kijkt me een beetje onderzoekend aan, loopt twee keer om me heen en vraagt dan, bij jij een druïde? Nog voor ik kan antwoorden zegt zijn begeleidster sorry, we hebben hem misschien wat teveel verhalen verteld. Ik kijk de jongen vriendelijk aan en zeg, ja zo zou je me wel kunnen noemen. De jongen kijkt me blij aan en het gezicht van zijn begeleidster valt in diepe verbazing. Ik voel me onrustig en soms depressief zegt de jongen, wat moet ik daarvoor innemen? Ik zeg St Janskruid, ik heb toevallig net een nieuw potje gekocht en laat hem en zijn begeleidster het potje zien.

Kijk je wel eens naar de sterren vraagt de jongen? Ja zeg ik iedere avond als het niet bewolkt is. Heb je ook last van Mars de laatste tijd? Hier stok ik even en kijk de jongen onderzoekend aan. Zijn begeleidster zegt, niet van die rare vragen stellen Raymon maar ik zeg nee dat is niet raar, het klopt. Ik heb inderdaad last van Mars op het moment omdat die retrograde loopt. Zijn begeleidster die Anita heet zegt, kom we gaan even naar het Kruidvat om die pillen voor je te halen. Ik zeg doe dat, zal hem zeker goed doen. Zie ik je nog een keer vraagt de jongen? Ik zeg als het universum het wil zien we elkaar zeker nog een keer. O dan gebeurd het nog een keer roept Raymon terwijl ze bij me weglopen.

Dit was mijn eerste ontmoeting met Raymon en er zouden er nog twee volgen.


Ook kwam ik een oude bekende tegen, een jonge man die ik een jaar geleden ook al was tegen gekomen. De jonge "geestelijk gehandicapt" kwam naar me toe en zei, ken je mij nog? Ik kijk hem aan en zeg natuurlijk Raymon en lachte hem toe. Jij bent een druïde zei hij weer. Zo kun je me noemen ja zei ik maar ik geef niets om etiketten. Heeft het St. Janskruid wat ik je vorig jaar aanraadde je geholpen vroeg ik? Ja en of dat was een goede tip van je, voel me veel beter sinds dien. Zijn begeleidster Anita “dezelfde als vorig jaar” knikte ook instemmend. Ik vroeg haar of hij veel veranderd was? Ja zei ze, best wel. Hij is rustiger, scherper en een aantal kwaaltjes waar die last van had zijn ook verminderd. Wat kan ik nog meer doen druïde om mijn leven te verbeteren vroeg Raymon?

Ik zeg, zo natuurlijk mogelijk leven Raymon. Veel water drinken “zuivert het lichaam” zo min mogelijk suiker en zout gebruiken en ook het gebruik van vlees beperken en verder veel biologische groente, fruit en overige producten gebruiken. Drink je koffie? Ja zegt die heel veel. Ik zeg langzaam afbouwen naar 2 koppen per dag en i.p.v. daarvan kruidenthee of water gaan drinken. Ik denk dat Anita je daarbij wel kan helpen. Goed zegt die en geeft me een lange dikke knuffel. Daarna gingen we weer ieder ons weg. Hij keek nog een keer om, zwaaide en riep daag druïde!!

Dit was mijn tweede ontmoeting met Raymon.

Op weg door een nauw straatje richting mijn wierookwinkeltje in Arnhem kwam ik een oude bekende tegen. Het was Raymon met zijn begeleidster Anita. Raymon is een geestelijke gehandicapte jongen die ik al een aantal keren eerder tegen was gekomen in Arnhem. Ik zeg, dag Raymon, hoe gaat het met je? Dag druïde, niet zo goed. Ik heb niet lang meer te gaan en jij ook niet trouwens. Ik keek zijn begeleidster Anita aan en vroeg wat er aan de hand was?

Anita vertelde me dat Raymon een tumor in zijn hoofd had maar dat hij en zijn familie bestraling of een operatie weigerde. Ik ging door mijn knieën, pakte Raymon zijn handen beet en keek hem goed aan. Ik zeg, weet je heel zeker dat je dit wenst? Ja zei die, ik wil niet meer. Voor dat ik iets kon zeggen zei die, maar ik wil jou bedanken druïde. Je kent me niet en toch wilde jij mij helpen mijn leven beter te maken met natuurlijke medicijnen. Dat is mijn taak hier, andere helpen. Dat weet ik zei die en ik dank je daarvoor vanuit het diepst van mijn hart. Ik kreeg een hele grote brok in mijn keel omdat ik zijn oprechtheid kon voelen.

Ik liet zijn handen los en stond weer op en vroeg aan Anita hoe het voor haar voelde? Ze was al heel lang zijn vaste begeleidster. Ze had het er moeilijk mee maar respecteerde de keuze van Raymon. Ook zij dankte mij voor wat ik had gedaan voor Raymon. Toen pakte Raymon plots mijn hand vast en kuste die en zei, ik zie je binnenkort aan de andere kant, ik zal daar op je wachten. Vaarwel druïde. Ik groette Raymon en Anita en liep verder richting het wierookwinkeltje maar nog voordat ik daar was barsten er een waterval van tranen los. Ik voelde aan de ene kant heel veel verdriet maar aan de andere kant ook heel veel liefde voor Raymon en Anita. Vaarwel lieve vriend.

Dit was mijn derde ontmoeting met Raymon. Drie jaar lang was ik hem steeds tegen gekomen samen met zijn begeleidster Anita. Het streelt mijn ego natuurlijk dat die me druïde noemde maar dat deed die niet omdat ik dat wilde maar puur vanuit zijn pure zelf. Ik geef niets om labels of etiketten maar dit vond ik heel lief. Komt ook omdat ik duidelijk kon voelen dat hij het uit pure puurheid tegen me zei en niet om mijn ego te strelen. Deze jonge man was zo mooi en puur, daar zouden vele “waaronder ikzelf” nog wel iets kunnen leren. Maar helaas Raymon is inmiddels overleden en heeft nu de rust die hij verdiend aan de andere kant van de sluier.

Peter Barkum © ® 2014/2017
Niets van dit schrijven mag worden gedeeld of gekopieerd zond3er mijn toestemming.

Empty feelings


I feel so empty like everything that me is gone
And I wonder what is wrong?
Last weeks I felt happy and complete
And I wanted to see people and meet

But that is all gone
My heart feels like a soft rolling stone
Nothing really matters to me
I feel like a dying bee

If I only could get back to the that feeling
I want to walk again against the celling
Dance around like a mad man
And connect with my soul clan

I want to shine like the sun
I want to fly like a bulled from a gun
Run like wild water to the sea
And climb in a tree

And I wonder, have I did something wrong?
Why can’t I hear anymore my song?
O dear universe give me a sign
Don’t let my progress decline

I was on the right way to the top
Do not let that bubble go plop
I have done more than my part in this life
Do not hesitate and give me five.

Peter Barkum © ® 15-09-2017
This scratch may NOT be shared.

donderdag 14 september 2017

Weekly Pele Report - Astrology for the Soul 13-09-2017


Ha ha! That is to say you may want to run and escape! Frickin' messes these days, personal, financial, physical, you name it. Of course we set these problems up for ourselves unconsciously (with an emphasis on UN) to learn something. The idea is that it stops, changes, or self corrects once you get what it is you were/are supposed to learn...... let's hope, eh?

In the meantime, like I say in the report, it's all about priorities and getting them straight. Straight in alignment with your unconscious Soul evolutionary intention. Hence, it all boils down to making the unconscious conscious and the first one there wins (lol)! Wins as in peace of body, mind, heart, and soul..... Yes! Go for it! Injoy!

astrology: www.NewParadigmAstrology.com
music: www.ScottHuckabay.com

dinsdag 12 september 2017

Gevoelens


Gevoelens van angst en verdriet gaan door me heen
Sommige zijn zelfs heel gemeen
Het zijn gevoelens vanuit het collectief
Sommige zijn ook heel explosief

Ik voel ze en laat ze passeren
En blijf mezelf in mijn centrum positioneren
Vanuit mijn hogere zelf kijk ik over de wereld uit
Van oost, west naar noord en zuid

Ik voel de verstikte adem van de natuur
En het ruikt ook een beetje zuur
Het voelt een beetje aan van nu zijn wij aan de beurt
Het is iets dat de hele dag steeds sterker aan me zeurt

Maar ik laat me door deze gevoelens niet leiden
Dat is iets uit verleden tijden
Al voel ik me nu een beetje te neer geslagen
Mij zal je niet horen klagen

Ik geniet nog steeds na van mijn dans in de regen
Dat voelde echt als een zegen
Ik was daar zo een met de natuur
Mijn kleine zelf zo puur

En wat de toekomst ons ook brengen moge
Het komt altijd van de hoge
In het universum heb ik een rotsvast vertrouwen
Omdat ik weet dat ze van jou en mij houden.


Peter Barkum © ® 12-09-2017
Deze krabbel mag NIET worden gedeeld.

maandag 11 september 2017

Dansen in de regen


Toen ik vanmorgen naar het weerbericht voor vandaag maandag keek dacht ik ja dat zijn ideale omstandigheden om weer eens lekker te gaan wandelen in het bos. Harde wind, kans op zware regenbuien en onweer. De vraag was alleen nog even in welk bos ik zou gaan wandelen, we hebben er hier zoveel. Ik besloot in mijn eigen dorp te blijven en na de wandeling nog even bij een paar winkels langs te gaan. Ik pakte mijn fiets en mijn rugtas en ben naar de Noordberg gereden. De Noordberg is een plek waar ik vroeger als kind ook graag vertoefde en ligt langs de Rijn.

Eerst de Noordberg beklimmen, pff ik heb me daar toch een slechte conditie. Ik kwam lang een prachtig veld met koolzaad. Aan de andere kant stond een stukje met prei en bieten en daarnaast een weiland met een stuk of twintig koeien die ik even begroete en aaide. Ik nam wat foto’s en zag dat het rond de klok van drie uur was en moest denken aan 16 jaar geleden, 9/11. Daarna het bos in met de fiets aan de hand. Ik keek tussen de bomen door naar de overkant van de Rijn waar Heteren en Zetten liggen en zag dat het daar heel hard regende. Het zou dus niet lang meer duren eer dat bij mij zou zijn. Ik had net een saffie opgestoken toen de bui los barstte.

Grote druppels vielen op mijn hoofd en in een mum van tijd was ik kleddernat. Ik had mijn fiets tegen een bankje aangezet “ik wilde eigenlijk even op dat bankje gaan zitten en genieten onder het genot van een saffie van het uitzicht zoals ik dat vroeger als kind ook altijd deed” maar nu het regende besloot ik een soort van dansje tussen de beukenbomen door te doen. En al fluitend en zingend deed ik dat dus ook. Als iemand me gezien heeft zal die gedacht hebben, die heeft een steekje los maar dat zal me aan mijn reet roesten. Ik had het grootste plezier.

Toen het wat minder hard begon te regenen pakte ik mijn fiets en liep naar de weg die mij weer van de Noordberg af zou leiden zo de Renkumse uiterwaarden in. Daar kwam ik nog een paard tegen dat zich gewillig liet aaien en even zijn hoofd op mijn schouder legde. Ook kwam ik nog een dame met hond tegen die me heel lief en bijna verwonderd aankeek. Waarschijnlijk straalde ik helemaal van mijn dansje of zo. Toen naar de uitgang van de uiterwaarden op naar de winkels “het minder leuke gedeelte van mijn middag”. Na wat benodigdheden her en der te hebben gehaald rustig aan naar huis gelopen met de fiets aan de hand nog nagenietend van de wandeling en het dansje in de regen tussen de prachtige beukenbomen door.

Peter Barkum © ® 11-09-2017

zondag 10 september 2017

The Real Da Vinci Code with Tony Robinson

Dan Brown's book The Da Vinci Code may be a novel, but Brown claims that his book is based on research and that all the art, architecture and secret societies he describes are real.

Heftige week


Afgelopen week (week 36) was een behoorlijk heftige week voor vele. We hadden een krachtige volle maan (06-09), we hadden de 9-9 lichtpoort (09-09), er waren orkanen die het leven van vele ontwrichten (Irma, José en Katia), er was een zware aardbeving in Mexico (8.1) en er waren zonnevlammen ( de heftigste in 15 jaar) Maar ook persoonlijk vlak gebeurde er veel voor vele, we werden dus flink door elkaar geschud. Ik wil me in dit schrijven even beperken tot wat er zich boven ons hoofd afspeelde omdat ik dat begrijp.

Ergens in ons melkwegstelsel ontplofte er pas geleden iets. De klap die dat gaf qua straling werd opgevangen door de zon. Maar ook de zon moest die energie ook weer kwijt er dus ontstonden er zonnevlekken die ontplofte en hun straling naar o.a. de aarde toe zonden. De zon is de drijvende kracht van het weer hier op aarde en dus ook de enigste die het kan beïnvloeden. De zon verkeerd op het moment in een slapende modus ook wel grand solar minimum genoemd. Een grand solar minimum betekend dat de zon aan het slapen is en er dus minder straling van de zon komt.

Voor de aarde betekent dit dat het kouder wordt. Tijdens de laatste ijstijd bijv. verkeerde de zon ook in een grand solar minimum. Dus gooi dat geneuzel over de opwarmende aarde maar snel uit het raam. Dat is allemaal bangmakerij waar je niets aan hebt. We zullen eerder gaan bevriezen dan verbranden. Als we ons ergens druk o0ver mogen maken dan is het ons aanpassingsvermogen en niets anders. De zonnevlammen die we afgelopen week hadden waren van de M en X-klasse en vooral die laatste kunnen en hebben voor veel problemen gezorgd.


In Nederland was er een grote storing bij het 0900 alarm nummer van de politie (dus 0900-8844) en er waren wat problemen in verschillende ziekenhuizen maar dat is nog niets in vergelijking wat er in de VS en Canada gebeurde. Daar branden verschillende transformatie huisjes door, werden vliegtuigen aan de grond gehouden en ontstonden tal van spontane brandjes in of bij elektrische apparaten. En bij Noorwegen stranden zo’n 50 walvissen omdat de zonnevlammen hun innerlijke radar had verstoorde. Zonnevlammen gaven ook tropische storm Katia de kracht om uit te groeien tot een heuse orkaan van de 2de categorie.

De energieën die met al dit natuurgeweld zijn vrij gekomen zijn nodig om ons te helpen tot een hoger bewustzijn te komen. We zitten in een overgangsproces van 3D naar 4 en 5D al zullen vele ook achterblijven in 3D omdat ze nog niet klaar zijn. Deze energieën hebben niet alleen invloed op ons mensen maar ook op onze systemen en patronen. Bovendien was dit nog maar een voorproefje van wat werkelijk gaat komen als ik mezelf, wetenschappers en veel andere astrologen mag geloven. Riemen dus nog steeds vast en treed al wat gaat komen met een open mind tegemoet.

Peter Barkum © ® 10-09-2017

zaterdag 9 september 2017

Loslaten


Voor mij ligt een zwaarste taak
Het is voor mij een hele moeilijke zaak
Hoe laat je los waar je zo van houd?
Nee dit laat je echt niet koud

Maar ik moet ze laten gaan
Zij hebben hun eigen bestaan
Ik ben al heel lang bij hen uit beeld
Het spel is gespeeld

Ik heb geen spijt om de keuzes die ik heb gemaakt
Ik heb altijd over hun welzijn gewaakt
Maar nu is het tijd om ze te laten gaan
Zodat zij en ik onze eigen wegen kunnen gaan

Mijn liefde voor hen zal voor altijd zijn
Al heb ik nu heel veel harten pijn
Mogen het universum ze alles schenken
En ervoor zorgen dat niemand hen zal krenken

Mogen ze innerlijke rust en liefde vinden
Die hen met gelijkgestemde gaat verbinden
Vaarwel mijn engeltjes mijn kinderen
Ik heb jullie nooit willen hinderen.

Peter Barkum © ® 09-09-2017
Opgedragen mijn kinderen.
Deze krabbel mag NIET worden gedeeld.

Hypocriet


Ik realiseerde me afgelopen middag dat mijn stuk “waar zijn zij mee bezig” en beetje hypocriet is. Ik heb met het stuk naar niemand willen wijzen, ik heb alleen de vraag willen neerleggen wat voor een nut het heeft om spullen van andere “of dat nu privé of openbare dingen zijn dat maakt niet uit” te vernielen en daar liep ik even tegen mezelf op. Mijn blazoen is namelijk ook niet helemaal brandschoon.

Toen ik 12 jaar was ben ik eens weggelopen uit het tehuis waar ik toen woonde. Ik liep wel vaker weg maar deze keer ging ik niet naar mijn oma maar reisde zwart naar Amsterdam en kwam bij de krakers “die daar toen in grote getallen aanwezig waren” terecht. Op 30 april 1980 stond ik samen met hen op de barricades en we gooide stenen en eigenlijk alles wat we konden pakken naar de politie en de ME. Ook he4b ik wel eens een ruit van een bushokje vernield maar daar ben ik ook meteen voor opgepakt en met een proces verbaal naar huis gestuurd.

Wat ik dus wil zeggen is dat het een beetje hypocriet van mezelf is om andere op hun fouten/tekortkomingen te wijzen terwijl ikzelf dus ook geen ongeschonden blazoen heb. Ik vond het wel zo eerlijk om dit ook even te vermelden. Het is namelijk heel gemakkelijk om over andere te oordelen en ze te veroordelen om wat ze wel en niet gedaan hebben maar we mogen daarbij ook wel eens in onze eigen innerlijke spiegel zien.

Peter Barkum © ® 09-09-2017

vrijdag 8 september 2017

Woorden


Woorden die stromen
Soms blijven ze maar komen
Als een langgerekt lint
Dat als vanzelf zijn weg vind

Maar mijn woorden stromen steeds minder
Er zit ergens enige hinder
Misschien heb ik alles gezegd en gedaan
En mag ik nu een andere weg inslaan

Ik heb in het verleden vele krabbels geschreven
Waarin ik mezelf helemaal heb gegeven
Geen onderwerp was mij te gek
De woorden vielen als vanzelf op hun plek

Tegenwoordig is het plakken en knippen
Zijn er wel eens woorden die me ontglippen
Valt het niet meer als vanzelf op een plek
En dat maakt me soms een beetje gefrustreerd en gek

Ik hou ervan als woorden stromen
Als ze als een langgerekt lint blijven komen
Maar misschien is het tijd om de rol van dichter te laten gaan
Er zijn nog genoeg rollen te spelen in dit bestaan.

Peter Barkum © ® 08-09-2017
Deze krabbel mag NIET worden gedeeld.

donderdag 7 september 2017

Waar zijn zij mee bezig?


Zojuist las ik een bericht op NOS.nl dat het huis van de leider van de Forum voor Democratie (FvD) is beklad. https://nos.nl/artikel/2191798-huis-thierry-baudet-beklad-met-verf-en-anarchistisch-teken.html  Dit is gedaan door een groepering die het niet eens is met waar het FvD voorstaat en wat de leider van de FvD zegt in de pers. Ik ben geen fan van de FvD of welke andere partij dan ook, ik vind al die mannetjes en vrouwtjes daar in Den Haag er helemaal niet meer toedoen. Overbodige luxe dus.

Kijk dat je het niet eens bent met iemand of met een partij daar kan ik nog inkomen. Ik ben het vaak ook oneens met wat de dames en heren daar beslissen. Maar dat je jezelf verlaagd tot het bekladden van iemands zijn of haar huis of tot geweld overgaat dan heb je bij mij iedere sympathie verloren. Als je iemand wilt bestrijden doe dat dan met woorden en met keiharde feiten waar die persoon niet omheen kan.

Ik erger me regelmatig aan al dat linkse, rechtse en religieuze geweld. Als je je steeds verlaagd tot vernieling of geweld dan heb je het leven in mijn ogen niet begrepen. Dan plaats je jezelf buiten de mensheid die van origine een is. We komen immers uit dezelfde bron of je nu wel of niet een religie aanhangt. En hoewel we allen uniek zijn zijn we toch een mensheid ongeacht, huidskleur, religie, geslacht, seksuele geaardheid of status.

Wat ik dus wil zeggen is, denk voortaan eerst eens na voordat je dit soort belachelijke acties onderneemt. Gebruik voor de verandering een je hersens of zijn die al gefrituurd door je mobieltje en je magnetron? Hoe halen mensen het verdorie steeds weer in hun hoofd om dit soort dingen te doen. Strijden doe je met woorden en gefundeerde argumenten niet met vernieling en geweld.

Peter Barkum © ® 07-09-2017